Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali „nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali.” Zatem do części wspólnych nieruchomości zaliczyć można m.in. ściany zewnętrzne, ściany nośne, fundamenty, piwnice, strychy, dach, kominy, pralnie, suszarnie klatki schodowe, przewody, korytarze, bramy, windy, a także instalacje centralnego ogrzewania, instalacje wodne, kanalizacyjne czy elektryczne. Z reguły częściami wspólnymi nieruchomości zarządza wspólnota mieszkaniowa lub powołany do tego zarządca.
Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2022 roku, sygn. II OSK 724/21 „jeśli przemawiają za tym względy natury architektonicznej lub estetycznej, to balkony, tarasy lub ich elementy mogą być uznane za wchodzące w skład nieruchomości wspólnej, choćby służyły one do wyłącznego użytku osób zajmujących określony lokal.” W dalszym zakresie, stanowisko to podziela Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 lutego 2020 roku, sygn. VII SA/Wa 2295/19 wskazując, iż „tarasy na dachu, ściany zewnętrzne i ściany nośne, stropy, a także strychy nieużytkowe, balkony, loggie i podobne rozwiązania architektoniczno-budowlane oraz infrastruktura techniczna (rury, przewody itp.) są uznawane za części wspólne budynku. Niedorzecznością byłoby twierdzenie, że stropy, ściany i rynny służą tylko właścicielom lokali, które do nich w pionie lub poziomie przylegają.”
Wobec powyższego elementy konstrukcyjne i estetyczne balkonu powinny być rozpatrywane jako części nieruchomości wspólnej. Elementy architektonicznej konstrukcji balkonu trwale połączone z bryłą budynku i na ogół usytuowane na zewnątrz w stosunku do przestrzeni wykorzystywanej do wyłącznego zaspokajania potrzeb mieszkaniowych przez osoby zamieszkałe w lokalu należy uznać za takie części budynku, które nie służą wyłącznie do użytku właściciela lokalu, a w świetle art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali stanowią one nieruchomość wspólną, obciążając wspólnotę mieszkaniową kosztami remontów i bieżącej konserwacji. Tym samym to na wspólnocie mieszkaniowej ciążą wszelkie obowiązki związane z utrzymaniem stanu technicznego części wspólnych budynku, niezależnie od okoliczności, czy pewne elementy konstrukcyjne stanowią przynależność do danego lokalu.